Hata mesajı

  • Notice: include() (/home/udhvkcpexl44/public_html/guneyegiderken.com/sites/all/themes/mxblog/tpl/views-view-fields---mxblog-block-section-content--block-single-post-meta.tpl.php dosyasının 39 satırı) içinde Undefined property: stdClass::$node_comment_statistics_comment_count.
  • Notice: include() (/home/udhvkcpexl44/public_html/guneyegiderken.com/sites/all/themes/mxblog/tpl/views-view-fields---mxblog-block-section-content--block-single-post-meta.tpl.php dosyasının 40 satırı) içinde Undefined property: stdClass::$node_counter_totalcount.
2
Vote up!
Mesafe
Mesafe
23.4 km
Toplam Yükselme
Tırmanış
116 m
Zirve
231 m
Ortalama Hız
Hız
17.4 km
Maksimum Hız
Max. Hız
50 km
Toplam Süre
Pedal
1 sa 17 dk
Mola Süresi
Mola
2 sa 20 dk
Zorluk
Zorluk
4/10
Manzara
Manzara
2/10
Alınan Keyif
Keyif
3/10
16/09/2016
16/09/2016
İsveç
İsveç
Lövsjö » Jönköping
Tren Yolculuğu
Helsingborg

Çim Biçme! Makinesi

Tüm gece kulağımı tırmalayan çim biçme makinesine gücüm olsa kalkıp "çim biçme" diye bağırabilirdim. Gecekondumun önündeki çayırı mesken tutmuş bu cihaz karanlıkta dört dönerek uykumda heyecanlı dakikalar yaşamama sebep oldu. Çimeni ezmiyor adeta beynimin içinden geçiyordu zaman zaman. Sensörün çalışmadığı durumlarda çim alanın dışına çıkıp çakılların üzerinde dans ediyor ve bunu da başaramıyor, aklı karışıyordu. Birkaç kez de duvara bindirdiğini ve hoplayarak uyandığımı biliyorum. Yoksa Andrea'nın bir kumpası mı? Senaryolar bir yana bu çim biçme makineleri ülkede çok moda. Salıyorsun çayıra ve gerisine karışmıyorsun. Hızlı bir tosbağa gibi dolaşıp bahçenizdeki tüm uzamış çimleri yiyor manyak alet.  Daha önce farklı yerlerde gözlemlediğim "İskandinavın ağaçtan düşen meyveye dokunmama" durumundan bahsetmiştim. Elmalar bu makineler için (en azından bu makine için) büyük sorun. Bu yarızekalı alet sensöründe bir kütle görürse geri dönüyor ve işine devam ediyor. Dönmediği de oluyor. İşte böyle bir uyku ile yeni güne uyandım. Gerçi birkaç gecedir bölünmüş uykuya alıştığım için çok da sorun yok.

Amerikan filmlerinde bildiğiniz üzere hafta sonu barbekü partisi bahanesi yaratmak için yan komşuyla iletişime geçilmesi gerekir. "Hey Steve, nasıl gidiyor dostum?" gibi. Komşu erkekle en büyük tanışma aracı çim biçme makinesidir. Zorunluluk değil de keyif için yapıyorlar belki de. Hank Schrader gibi bir karakteri gözünüzün önüne getirin. 10 saniye düşününce zihninizde barbekü üzerindeki sosisler, bira ve bahçenin çitine park edilmiş çim biçme makinesi canlanacak. İşte sen bu çim biçme makinesini otomatik yapıp çayıra salar ve kendini eve kapatırsan komşunu göremezsin. 

Uyanma vakti geldi. Perdeyi araladım. Hava biraz keyifsiz. Dün akşamdan mutfak tezgahında kalan meyve çaylarından birini içip tekrar yatağa atladım. Televizyondaki kanallara göz atttım. 7-8 tane birbirinden sıkıcı kanal var. Çok da zaman geçirmeden ayaklandım ve malzemeleri toparlamaya başladım. Çadırda kaldığımda daha düzenli oluyorum aslında. Hostel, pansiyon gibi kapalı alanlarda ise alan bana ait olduğu için dağınık. Taygalara yayılan göçebe gibiyim. Kanımda var ne de olsa. 

Çimini sevdiğim güzel hostelin verandasına çıkıp bulutlu havayı görünce enerjimi toparlamak için ağırdan alayım dedim. Sabah kahvaltısı niyetine sakladığım Bellman Pale Lager'i açıp bacaklarımı verandanın çitine uzattım.

Ben dışarı çıktıktan sonra çim biçme makinesi durdu ve gidinceye kadar hareket etmedi. Susmasına mı sevineyim, gece boyu bana çektirdiklerine mi gerileyim bilemedim. Bira keyfini sonlandırıp heybeleri bisiklete yükledim. Andrea çıkageldi. Andrea deyince uzun boylu, İtalyan taş ablalar gözünüzde canlanabilir. O Andrealardan değildir bu Andrea. Merkeze gidip alışveriş yapmış biraz. 10 dakika kadar ayaküstü sohbet ettik. Gün içerisinde yapacaklarımdan, turdaki planlarımdan bahsettim. Mesleğimi de söyleyince hemen "Bana da web sitesi lazım" dedi. Nedense tanıdığım insanlardan değil de daha önce hiç karşılaşmadığım insanlardan duyuyorum bu talebi. Derdimi anlattım, derdini dinledim ve "Ne güzelmiş gız kolyen" deyip vedalaştım. Ama kahvaltı olayı hala içimde uhde olarak kaldı. Seni iyi anamıyorum Andrea!

Ülkenin suyunu içtik, saçlar sarıya döndü. Bulutlar da iyice can sıkmaya başlayınca bu limandan bir geminin kalkması gerektiğini düşündüm. ve ayrıldım Lövsjö'den. Hikaye biraz karışık.

TURDA 415. KM - Dün geldiğim yolun bir kısmını geri teperek Odensjö'yü geçiyorum ve yaklaşık 5 km sonra yol ayrımına geliyorum. Orada durup Polar'a göz atıyorum. Yeniden Vättern Gölü kıyısına gitmem lazım. "Ne gölmüş arkadaş..." diyebilirsiniz, haklısınız. Tüm gezide belki de en çok kullandığım göl ismi oldu sanırım. Birkaç saat sonra Ne Vättern kalacak ne de "köping" ile biten şehirler. 

Otobanın altından geçtikten kısa bir süre sonra yolun sol tarafında "Chicken Doner-Kebap-Pizza" yazılarını görünce geri dönüp market-restoran'ın içerisine giriyorum. Bizdeki her şey satan benzinliklerin bir kopyası adeta. Tavuk döner yazıyor. Kahvaltı için ideal bir seçenek asla değil, işin daha da kötüsü zaten rezalet besleniyorum. Siparişimi verip dönerin başındaki elemanın yanına gidiyorum. Yüz olarak "Vay Mehmet abi naber ya?" diye soracağım bir tipi var. "Kesin bizim buralardan" diye düşünerek memleketini soruyorum. "Kuzey Irak" diyor. Ben de "Ne güzel, ne güzel. Ben de Türküm" diyerek karşılık veriyorum. Az çok Türkçe biliyor kendisi. Biliyordan kasıt bizdeki gibi "Anlıyorum ama konuşamıyorum" değil. Biliyor işte. Neyse döneri kesip biçiyor. Tabağa servis yaptıktan sonra çok da fikrim varmış gibi "Irak'ın neresinden?" diye tekrar soruyorum. "Kürdistan" cevabı alıyorum. İçimden "Haritada öyle bir yer mi var lan?" diyerek tüm yemeklerde olduğu gibi saçma sapan soslarla bezenmiş yemeğime yumuluyorum. Aslında Askerliğimi Nusaybin'de (Suriye sınırı) yaptım. Fakat o isimde bir yer duymadım. Duyacağımı da tahmin etmiyorum. Bu arada şu devlet millet konularına gelmişken bir şey diyeyim. Bana "Al kardeş dünyayı sen yönet" deseler ilk planda dinleri yok edip sınırları kaldırırım. 

Yarısında midem bulanıyor ve yemeği bırakıyorum. Ya siz sos olmadan yemek yapamıyor musunuz abicim? Düz ekmek istesem içine sos dökecekler artık, o kadar eminim. Yediğim şeyin fotoğrafını şuraya koysam sayfayı kapatıp çıkarsınız siteden. O kadar rezalet. Giderken mideyi bastırsın diye ekstradan asitli içecek türevlerinden alıyorum. 

Jönköping'in karman çorman kavşakları sayesinde şehrin içerisinde yeniden yer yön bulma ve otobana çıkmaya karşı koyma telaşı ile uğraştım. Merkeze yaklaşıyorum. Munksjön Gölü'nün kıyısında durup sakin kafayla Polar ve telefondan Navigator'a göz atarak Jönköping Central Station'a ait (tren istasyonu) konumu öğrendikten sonra birkaç fotoğraf çekip yırtık dondan fırlamış gibi bir görünüme sahip (başka bir tanımlama var aslında...) üniversite binası dikkatimi çekiyor. Büyük ihtimalle İsveç'te gördüğüm en yüksek bina. Hangi kafayla böylesine çirkin bir bina yapmışlar anlamak mümkün değil. 17-18 katlı neredeyse. Muhtemelen binanın tepesinden tüm İsveç görünüyordur. Zira önünü kesebilecek başka bir yükselti yok. Aşağıdaki fotoğrafta bir bina var. Bir o kadar daha koy üstüne. Öyle bir beton yığını.

TURDA 426. KM - Zorlanarak ulaştığım tren istasyonuna gelince ilk işim istasyonun camına yapışarak wireless aramak oluyor. Biraz hareketli bir bölge. İstasyonda sirkülasyon yoğun. Bisikleti bırakıp içeri girmek pek mantıklı gelmedi. Telefondan nete girip bilet sorguladığımda Jönköping-Helsingborg treni olmadığını gördüm. Ya da benim sorguladığım günde yoktu bilemiyorum. Başka bir yerden sorguladığımda da var gibi gözüküyor ama o da akşama doğru. Plan program yaptığımda 4-5 saat kadar da trende vakit geçecek. Geç varsam hiç olmadı en yakın parka ulaşıp çadırı kurarım ama gece seyahat edip yer yön bulma telaşı yaşamak pek hoşuma gitmiyor. Gişedeki kızların yanına gidip Helsingborg treninin saatini sorduğumda ikisi de birbirine baktı ve "Helsingborg treni yok" dedi. "İyi de ben nasıl gidebilirim?" diye tekrar sorduğumda ise ilerdeki kapıdan çıkıp otobüs terminaline gitmem gerektiğini falan anlattı. Otobüs falan uzun iş o. Yani çok da düşündüğüm planlar içerisinde yer almıyor. İşler karışınca "telefonla aramak istiyorum" joker hakkımı kullanarak İlker'e ulaştım, durumu anlattım. Stockholm'den beri telefonla konuşmuyorduk. Cuma günü mesaide olması da bir avantaj. Bir yandan iş arkadaşlarına sorup bir yandan da bana simultane tercüme yaptı. Yaklaşık 2-3 saat sonra Halmstad aktarmalı Helsingborg treni varmış. "Tamam abi süper" dedikten sonra telefonu kapatıp tekrar gişeye yöneldim.

+ Dedim böyle böyle Halmstad aktarmalı Helsingborg istiyorum.
- Aaa evet o şekilde yapabilirsiniz. ("Baştan söylesene şunu" kısmına hiç girmiyorum)
+ Bisikletim de var.
- Bisiklete ücret alıyoruz. (Al canım al, canımı da al kurtulayım)
+ Ne kadar?
- Onu bilmiyoruz. Görevli arkadaş trende alacak ücreti.

Buraya ufak bir not düşeyim. Alternatif sunma konusunda büyük sıkıntıları var. Bak Bilal'e anlatır gibi anlatayım: A noktasından C noktasına gitmek istiyorum. A'dan C'ye direk gidemiyorum. Ama kimse "A'dan C'ye gitmek için önce B'ye, sonra C'ye gitmen gerekiyor" demiyor. İki tane hatun birbirine baktı bildiğin. Dün akşam Andrea ile kahvaltı olayını konuşurken de aynı sıkıntıya düşmüştük, pardon düşmüştü.

Bisiklet ücretini bilete dahil etmeme olayına da bir anlam veremedim. Gidilecek yer belli sonuçta.

Peki ulaşım ücreti neydi? 433 Kron yani 45 Euro. Kuru çevirmeye çalışmayın, siniriniz bozulur...

Neyse ön tekeri söktüm. Heybeleri çıkardım. Trenin durabileceği en yakın noktaya doğru yönelip banka oturdum. Kaç gündür sürekli aktif olduğum için uzun süre beklemekten çok canım sıkıldı. Evet 2-3 saatlik bir süre var trenin gelmesine ama zaman geçmiyor. Öyle böyle derken uzaktan gelen sesle beraber kendisi de göründü. Bisiklet, ön teker, heybeler, gidon çantası ve sırt çantasını yüklenip trene yöneldim. Sakin bir şekilde insanların binmesini bekledim. Sonra da kendimi içeri atmayı başardım. Koltuk derdine bile düşmeden orta holdeki açılır kapanır ufak koltuğa yerleşip malzemeleri en az yer kaplayacak şekilde trene yerleştirdim. Oldukça rahatsız bir pozisyondayım. Yani elimle çantayı tutarken, düşmesin diye de bisiklete ayağımla destek yapıyorum. İskandinav tanrılarından trene daha fazla insan gelmemesini dilerken çikolata renkli, örgü saçlı bir ablamız bebek arabası ile çok da yer varmış gibi yanıma yanaştı. Koridorun yarısını kaplamış vaziyetteyiz ve bu hiç hoşuma gitmiyor. Bizim gibi bir kişi daha binse tren içi trafik kilitlenir.

Bilet görevlisi yanıma gelip bisiklet ücretini kesti. O zamanın kuruyla ne kadar mı? 122 SEK yani 13 Euro. Bu satırları yazarken rahatlatsın diye yeşil çay içiyorum. Yanımdaki çikolata renkli ablaya da bir şeyler söyledi. Sonra bir tartışma yaşadılar. Ne olduğunu tam olarak bilemiyorum açıkçası. Kadın da gidip bir yere oturmuyor, öyle benim gibi koridorda duruyor. Muhtemelen para vermedi. Çocuk olduğu için de görevli abimiz bir yerden sonra mücadeleyi bıraktı. Ben ise olayın bana cereyan etmesi için dua ederken kaçak gemiye binmiş mülteci gibi kıvrıldığım yerden olanları izliyorum.

Hatun Värnamo'da indi. Värnamo'da birçok kişi indi aslında. Tren de rahatladı biraz. Tam karşımdaki camda yol haritası var. Geçilen yerleri anons sayesinde duyuyorum ve görüyorum. Halmstad'ı baz alırsak Värnamo civarları yolun yarısı sayılır. Bu nedenle ne kadar mesafe ve zaman kaldığını tahmin edebiliyorum.

Halmstad'a ulaşınca tren aramak yerine insanların ne yaptığına bakmayı tercih ettim. Kapıdan çıkanlar hızlıca karşı perona geçiyor. Ben de topumu tüfeğimi tekrardan sırtlayıp düştüm peşlerine. O anlarımı birisinin videoya çekmesini isterdim. Çaresizlik yaşayan İlyas Salman gibiyim. Bulduğum kişiye "Helsingborg nere gardaş?" diye soruyorum. İstasyondan çıkan bir kişi treni gösterince hop atladım diğer trene. Yalnız bu trenin tipi biraz daha değişik. Kapı girişi geniş bir koridora açılıyor. Yanlış bir kapıdan girdiğimi farkettim aslında ama inip trenin asıl kapısını arayacak kadar vaktim yok maalesef. Çünkü risk alıp inersem vagonların arkasından el sallarım. Girdiğim koridorda karşılıklı 3'er koltuk ve boş bir alan var. Koltuklardan birine oturup bölünmüş bisikleti ve çantaları tutmaya çalışırken yanımdaki kişi zorlandığımı anlayınca sessizce uzaklaştı. Böylelikle 3 kişilik koltuğu işgal ettim. Karşı koltuklarda ise "cins" diye tabir edeceğim iki herif oturuyor. Yine kimsenin kimseyle pek konuşmadığı bir platformdayım. Tam olarak yerleştikten sonra görevli arkadaş gelip bilet kontrolllerini yaptı. Ben de banka kartını hazırda tutuyorum ödeme yapmak için. Bisiklet ücreti istemedi, ben de vermedim. Belki de bu hatta para alınmıyordur, bilemiyorum. Yalnız "Yanlış yere binmişssin. Bir sonraki yolculuğunda orta kapıyı kullan" şeklinde uyardı. Bilgim olmadığını söyleyip "Kusura bakma patron" dedim. Bir 20 sene sonra falan yolum düşerse dikkate alırım artık.

Sol tarafımda, daha doğrusu vagonun sonunda "Sessiz Alan" yazan bir yer var. Kimsenin zaten konuşmadığı bir ülkede bir de sessiz bölme var. Kafa dinlemek isteyen oraya kaçıyor. Bilet kontrol görevlisi o bölüme geçtiğinde sessiz bir şekilde biletler çıkarılıyor, sessiz bir şekilde işlem yapılıyor ve sessiz bir şekilde hayat devam ediyor. Çocuk zırlamasından rahatsız oluyorsanız ideal yer tam da burası.

Hesaplamayacağım dedim ama engel olamıyorum. 0 TL maliyetle 2 günde bu yolu bisikletle yapabilirdim aslında. 58 Euro (O zamanki kuru ile 210 TL) para gitti. Şu an 350 TL olmuş.

Halmstad-Helsingborg arası tren yolculuğu 1 saat sürdü ama keyifliydi. Trenin sağ tarafından gün batımını ve İsveç-Danimarka arasındaki Kattegat Denizi'ni izleyebiliyorsunuz. Tabii sürekli bisiklet ve malzemelerle boğuştuğum için fotoğraf çekme imkanım olmadı. Sadece karşı pencereden kısmen görebildiğim kadarını anlatıyorum.

Anons geldi. Merhaba Helsingborg!

Tren Helsinborg'da durunca Ocean zırhlısını batırmaya hazırlanan Seyit Onbaşı gibi tekrar harekete geçtim. Bu sefer cephaneyi sırtlayıp 40 basamak tırmanarak tüneli çıktım ve yeryüzüne ulaştım. Hava henüz aydınlık, rüzgarsız, yumuşak. Çok parçalı bisikletimi tek parça yapmam gerekiyor. Beton duvarın üzerine malzemeleri yığıp lego gibi birbirine monte etmeye başladım. Alışkın olduğum için 5 dakikayı geçmiyor artık. Büyük bir aşamayı atlattım diyebilirim. Bisiklet ve ben İstanbul'dan beri birbirimizi taşıyoruz. Yoldayken o beni; tren, uçak, gemi ya da herhangi bir nedenle bisiklet süremeyeceğim yerde de ben onu. Karşılıklı ilişkimiz böyle. Tren de bu araçlardan birisi. Zamanında hedeflenilen yere yetişebilmek için kullanmak elzem. Genelde hayal kırıklığından sakınmak için geniş geniş takılırım ama turda 1-2 nokta atışı yapmam gereken durum oldu. Birincisi Helsingborg'a ulaşmak ki bu tamamlandı, diğeri de Kopenhag Havaalanı'na zamanında varmak. Buna daha zaman var. Şimdi yapılacak en önemli iş güzelce karnımı doyurmak olacak. 

Şehirde dikkatimi çeken ilk şey oldukça sakin olması. Aslında sakinlik tam doğru olmadı. Ferahlık diyelim. Geniş yollar, durgun deniz, az insan. Bir terk edilmişlik ne bileyim bir abandone olmuşluk havası var etrafta. "Ortalıka bu kadar az insan varsa bu binalarda kim yaşıyor o zaman?" gibilerinden düşünmeye başladım. Hava henüz tam kararmadı ve nereden baksan yarım saat dünya gözüyle neler var, neler yok görme imkanım var. İlk planda Polar ve Navigator'u açıp "yeşil alan" aradım. Çünkü yeşil alan demek; gece demek, çadır kurulacak yer demek. Helsingborg şehir merkezinin hemen kuzeyinde birkaç tane park, deniz kenarında da uzun bir sahil bandı var. Sahile kadar sürdüm ve park ihtiyacına gerek kalmadı. Aklımda bir yandan da Couchsurfing'e göz atmak var aslında. Burada bir yerlere kamp kuracağız artık diye düşünerek sahilden ayrıldım. Tekrar tren istasyonuna kadar sürüp yiyecek bir şeyler bakındım ama restoranların çoğu kapatmış. Haritadaki git-gel o yüzden. Açık olan birkaç yer de restoran mı kafe mi pek anlayamadığım için bulaşmadım. İstasyon tarafından tekrar dönüş yaptım ve Çin-Taiwan restoranına gözüm ilişti.

Cama iliştirilmiş etikette ton balıklı salata gibisinden bir görsel var. "Ulan en son ne zaman sebze yedim acaba?" diye düşünürken kendimi içerde buldum. Açıkçası çok da temiz bir yer olduğunu söyleyemem ama Helsingborg ekseninde değerlendirdiğimde bu saatte pek alternatifimin olmadığını rahatlıkla söyleyebilirim. "Salata yok" cevabı geldi. Arkadaş kırk yılın başı gerçekten salata çekti canım. O da yok iyi mi? Önümdeki menüyü kontrol ettim. Menü İngilizce değil ve kesinlikle yakından uzaktan anlayamayacağım şeyler yazıyor. O anda kafamı kaldırıp "Duvara dana gibi Tipbox yazmasını biliyorsunuz amk" diye söylendim. O da bana kendi dilinden hitap etti. Bazen böyle rahatlıyorum. Art niyet olmadıktan sonra sorun yok. İlerki zamanlarda yazacağım Ukrayna turunda da ilginç iletişim deneyimlerim var. Ukrayna'da markete, otele, restoran vs. herhangi bir yere girip İngilizce sorduğumda bana Ukraynaca cevap veriyorlardı. 2. günden sonra "Ben niye İngilizce konuşuyorum da kendimi yoruyorum acaba" diyerek "Selam dayı, var mı yicek bi şeyler?" şeklinde Türkçe iletişim kurdum. Vallahi daha kolay. 

Bu arada sanırım uzun bir yolcuk yapmaktan mütevellit kendimi İsveç değil de daha çok Danimarka'da hissediyorum.

Daha önce hiç Çin restoranına gitmemiş birisi olarak bunlarda en basitinden noodle gibi bir şeyler vardır düşüncesiyle noodle söyledim. İngilizceleri çok bozuk bu heriflerin. Güç bela karidesli noodle konusunda anlaşmaya vardık. Ton balıklı salata olmayınca karidese kaldık diyeyim. Günlerdir salak salak şeylerle besleniyorum ve "Acaba bu sefer ne gelecek? diye heyecan yaptığımı söylemeliyim. Siparişi verdikten bir süre sonra "Şu wirelessın şifresini verin de neşemizi bulalım yeğenim" dedim fakat wireless yok. Ne demek wireless yok? "Salata yok! Wireless yok! Ne var lan?" demedim tabii... Abi çok boktan oluyor işte böyle olunca. Yani yemeği boşuna yiyormuş gibi ya da beni orada birisi zorla tutuyormuş gibi hissediyorum kablosuz ağsız mekanlarda. 

Neyse ben bu yemeğin parasını peşinen ödeyeyim derken pos makinesi benim kartı okumadı. "Dedim o okuyordu, daha önce de okuttum, şimdi de okuyacak". Kartım her ne kadar çipsiz olsa da daha önce deneyip okuttuğum için özgüvenim tavan. Son nakitlerimi dün gece hostelde biraya gömdüm bilindiği üzere. İsveç'in pos makineleri (Ne kadar salak bir tanımlama olduğunun ben de farkındayım) çipli kartlara alışkın. Eski sistem slipten okumayınca bu sefer restoran çalışanları seferber oldu. Gelen denedi giden denedi. Benim kart mahallenin gülü oldu. En son Çinli baba geldi. Restoranın en küçük çalışanına "Olm abinle git bizim yan dükkana, oradan çek getir." dedi. Velet düştü önüme, şort tişört takip ediyorum bunu. Biraz yürüdük. Bayağı loş ışıklı, yani benim yediğimin aynısını yiyip daha fazla para ödediğiniz bir yere girdik. İçerisi ışıklandırmadan anladığım kadari ile Ulus pavyonu gibi. Ben aynısını yuvarlak tabaktan yerken buradakiler kare tabaktan yiyor. Emlakçıların evi satmak için kullandıkları bir tabir vardır: "Nezih" İşte bu restoranda da onlardan bir hayli var. Elit tabaka şaşırmış vaziyette bana bakıyor haliyle. Ben de "Ne bakıyorsun bana elit tabaka, baksana önündeki tabaka" diyerekten geçip gittim yanlarından. Kasaya geldik, pos makinesine kavuştuk, slip geçti ve cart diye çekti. "Al amk bak gördün mü kart bozuk mozuk değil." Sonra bizim fakir restoranına geri döndük.

Nodulumu getir dedim. Yedim. Yüce Odin kimseyi çipsiz kartla sınamasın. Yediğim yemeğin içerisinde karides, kırmızı biber, soğan, brokoli, karnabahar var. Haşlanmış karides var. Bu uzakdoğuluların her bulduğunu haşlama ritüeli hakikaten bir acayip. Yemek İsveç standartlarının üzerinde sayılır. Sanırım beğendim. Ama su, tuz gibi basit şeyleri isterken bile iletişim sıkıntısı çektiğimi söylemeliyim. Günler sonra normal bir yemek yemiş olmanın verdiği huzuru hissettim.

STV'de Ayna adında bir gezi programı vardı hatırlarsanız. Helsingborg'dayım ve ben karideslerin kuyruklarını bıçakla keserken aklıma programın yapımcısı Saim Orhan geldi. Fetöcü metöcü ama dünyayı hayvan gibi gezdi it herif. Genelde nerede kuruyemişçi bulsa giren bir tip olarak aklımda yer edindi. 

Yemeden önce: Evet sevgili seyirciler şu an yanımızda Marie Hanım var ve bize yöresel yemeği olan çukubayı ikram edecek. Çukuba dünya üzerinde sadece bu bölgede yetişiyor ve gerçekten özel bir tada sahip.
Yedikten sonra: Tadı kavuna benziyor sevgili seyirciler. Gerçekten değişik bir tadı var ama bizim damak tadımıza pek uygun değil. (Ülke adına karar veriyor pezevenk!)

"Günün sabahında internet bulunca attığım mesajlara geri dönüş var mıdır?" sorusunun cevabına ulaşmak için restorandan ayrıldım ve kahve içebileceğim bir yerler aramaya başladım. Kendimi kandırıyorum aslında. Onun da farkındayım. Kafeyi bulup dışarıya oturdum ve meşhur soruyu sordum: "Wirelessın şifresi nedir?" Cevap geldi: "Wireless yok" Abi ne diyeyim bilemiyorum artık. Hiç mi turist gelmiyor, hiç mi müşteriye muhtaç değilsiniz arkadaş! İçerden de mis gibi pizza kokusu geliyor. "Oha oha! Yeni nodul gömmedin mi?" diyebilirsiniz ama karnımı yeni doyurmuş olmasam bir dilime hayır diyebilir miydim?

Garson birayı getirince tekrar sordum şu wireless olayını. Düşününce çok da ihtiyacım yok ama nedensiz hırs yaptım ve internete gerçekten ihtiyacımın olduğunu söyledim. Komşu dükkanın wireless şifresini kağıda yazıp verdi. Problem çözmesini giderayak öğreteceğim sana İsveç. Booking'den hostel fiyatlarına bir bakayım dedim ve baktığım gibi de kapattım. En ucuz hostelin gecelik ücreti 60 Euro'lardan başlıyor. Kahvaltısı da ekstraymış. Çarşafı, yastık kılıfı da ekstra ücrete tabi. Couchsurfing'e göz attım. 2-3 kişi geri dönüş yapmış, onlar da olumsuz. Bir tanesi artık ne derdi varsa "2 hafta önceden haber verseydin madem, şu an için bir şey yapamam" şeklinde sert çıkışmış. Bu durum Linköping'de de başıma gelmişti. Yani iki haftaya kim ölür, kim kalır şu hayatta. Benim kararlarım anlık. Ne zaman nerede olacağımı bir bilsem... Warmshowers, Couchsurfing gibi sitelerden bana 15 gün önceden mesaj geldiğinde yanıtlamıyorum. 2-3 gün kala planım yoksa "Gel buyur" diye mesaj atıyorum. Genelde de gelecek kişi kalacak yer bulmuş oluyor. Otel rezervasyonu mu abi bu 15 gün önceden sözleşmek?

Bira bitti ve artık sahile gidip kamp olayına girişmek için ayaklandım. Henüz kepenkleri indirmemiş büyükçe bir markete girip lastik kıvamındaki çikolatalardan aldım. 2-3 tane de %3.5 alkollü biralardan. Daha önceki bahsetmiştim. Systembolaget haricinde market vb. yerlerden alacağınız biraların alkol oranı düşük. Yani bunlar acil durum birası.

Öncelikle sahil çok güzel. Devasa bir çimenlik alan, denizin dibinde ahşaptan yapılmış ergonomik şezlonglar ve yürüyüş yolu. Işıklandırma olayını da güzel yapmışlar. Hafif esintili yaz akşamı tadı aldım diyebilirim. Sıcaklık İsveç geneline göre 3-4 derece daha yüksekti. Bir süre sahili turlayıp etrafa bakındım.

TURDA 433. KM - Çadır kuracak alan için keşif yaparken bir anda fikir değiştirdim ve şu bahsettiğim şezlonglarda sabahlamaya karar verdim. Bisikletten gerekli olan malzemeleri yani mat, uyku tulumu ve tabii ki biraları çıkarıp güzelce uzandım. Karşımda Danimarka'nın ışıkları, 5 metre önümde Kattegat'ın Öresund Boğazı'na karışan suları var. Işık kirliliği  rahatsız edici seviyede değil. İlk birayı açıp keyfe başladım. Günün koşuşturmasını bitirmiş, sebepsiz mutluluk anlarından birini daha yaşıyorum. Hostele de para kaptırmadım hem. Yatak altı üstü. Kemirip yemiyoruz yatağınızı. Neyse telefondan çektiğim fotoğraflara bakayım derken wirelessın açık kaldığını farkettim.  Oysa ki şarj bitmesin diye kapatacaktım. Bildirim gelmeye başladı yani sahilde ücretsiz wireless var. Yana yakıla saatlerdir aradığım kablosuz ağ şu an kimseye minnet etmeden önüme sunulmuş oldu. İlk seçimde oyum sana Helsingborg Belediye.

Esinti biraz artmaya, iskeledeki ergenlerin sesi yavaştan azalmaya başladı. Soğuktan korusun diye kışlık pantalonu da geçirdim üzerime ama deniz kıyısı ve açık alan olunca soğuk kemiklere daha çabuk işliyor. Şezlonglarda yatma hayali güzeldi. Soğuk bastırdı iyice. Hiç maceraya girmeyeyim diyerek 20 metre kadar geri çekilme kararı aldım. Çadırı hızlı bir şekilde kurdum. Kontrolün çoğu zaman bende olmadığı garip bir gündü. Huzur içerisinde uykuya daldım. Yarın karşıya geçiyoruz.

altandemircan kullanıcısının resmi

Altan Demircan

Ukrayna ✔ İskandinavya ✔ Balkanlar ✔ Kafkasya ⏳ Kırgızistan ⏳